Mój dziadek przez całe swoje życie pracował dla Telekomunikacji Polskiej. Nowe zajęcie zaoferowano mu dopiero po dziewiętnastu latach. Powiedział wtedy: „Pokażcie mi moje nowe stanowisko pracy, abym mógł zabrać się do wykonywania moich obowiązków". Tak długo, jak miał jakieś zajęcie, nie obchodziło go, co musi robić. Wierzył także, że przedsiębior­stwo zatroszczy się o jego interesy w trakcie całej jego kariery zawodowej. Tak wyglądało wtedy zatrudnienie. Dzisiaj przedstawiciel zarządu może stwierdzić: „Dziękujemy ci za dzie­więtnaście lat pracy. Wykonywałeś wszystkie zadania, które ci zlecaliśmy, i wykonywałeś je dobrze, jednak ze względu na restrukturyzację, którą prze­prowadzamy w naszej firmie, musimy cię zwolnić". Oto wyzwanie dla naszego pokolenia - przystosować się do nowych warunków rynku pracy. Dorastając, większość z nas sądziła, że droga do sukcesu wiedzie przez jedno przedsiębiorstwo lub co najwyżej dwie firmy. Zwolnienie pracownika możliwe było tylko na skutek jego wyjątkowej nie­kompetencji. To się jednak skończyło. Obecnie może się zdarzyć, że nieraz będziesz zadawać sobie pytanie: „Co zrobiłem źle?" i odpowiadać na nie: „Nic". Przetrwanie wymaga od przedsiębiorstw przyznania absolutnego prio­rytetu wskaźnikom finansowym. Pracodawcy zmuszeni są przystosowywać się do szybko zmieniającego się otoczenia gospodarczego. Aby uratować 70% załogi przedsiębiorstwa, trzeba niekiedy zwolnić pozostałe 30%. Takie są realia biznesu.